Sonbaharda en sevdiğim yerdir İstanbul’daki Gülhane parkı. Bütün sessizliğini bol oksijeniyle birlikte içime çektiğim. Aslında her mevsimi ayrı yaşadım orda, her rengini ayrı sevdim. Ama sonbaharı bi başka..

Ben Gülhane’deki banklara hiç oturmadım hep çimlerde buldum kendimi. Hani sonbahar da diyorum ya; çimlerde otururken, yazın yüzüne bile bakmadığınız termos çaycısının çayı bile harika.

Eğer vakit varsa parkın sonunda ki çay bahçesine uğramadan dönmek olmaz tabi. Manzaram hazır, Kız kulesi-Üsküdar karşımda, sol gözümün müntehasında Ortaköy, sağımda güvercinlerim. Tabi buraya kadar gelmişken onları selamlamadan olmaz asla.
Çay bahçesinin en dip köşesinde bi güvercin kümesi var. Sanırım çay bahçesine ait. Öyle güzeller ki öyle şanslılar. Kimsenin doyasıya sefasını süremediği bu manzaranın daimi ikametgarı onlar. Topkapı sarayının en yakın komşuları, onun ihtişamına göre çok mütevazi ve o kadarda dökük görünen bu kümes nedendir bilmiyorum diğerini hatta orada ki herşeyi sönük bırakır benim gözümde.

Bu yaz hiç uğramadım Gülhane’ye. Şöyle bi yapraklar dökülsün,bütün boyaları yağan yağmurla akıp gitsin, yapma çiçeklerden, yalancı baharlardan eser kalmasın istiyorum.Her sonbaharda yaprakları süpürmeseler keşke diye geçiririm içimden. Yağan kar gibi birikse dizlerime kadar. Öyle güzeldir ki yapraklar içinde yürümek. Sonsuzluğuna erişemediği asırlık ağaçların üzerinde yürür insan sanki o anda.

Gülhane öyle bi yer ki benim için, kimi zaman bir çocuk peşinde başından sonuna nefes almadan koştuğum kimi gelip başlangıç noktasına erebilmek için saatleri koşturduğum…

Kaybolmak istiyorum, Gülhane’de.Çünkü içine aldığına o kadar şefkatli o kadar cömertki.Tıpkı bi anne gibi.Beni de alsa, bu kadar benim olanda kaybolmak zor aslında…

Be Sociable, Share!

•