Birkaç resim

[View with PicLens]

Haritada nerde

View Larger Map

Hatıralarınızı ve gezi yazılarınız üye olarak paylaşabilir, gezi sayfalarımıza yorum yazabilirsiniz.
Sizde paylaşın güzellikleri tekrar yaşayın.

Gezi Hatıralarınızı yada paylaşmak istediğiniz bilgileri üye olduktan sonra üye girişi yaparak. Yaz menüsünden kolayca yapabilirsiniz. Yazılarınız yazarlarımız tarafından kontrol edildikten sonra yayınlanacaktır

Ancak, yamaç paraşütçüleri bu alanların her birini aratmayacak ve hatta hepsinden daha çok adından söz ettirecek müthiş bir uçuş alanı tespit ettiler. Yarışmalara katılan Paraşütçülerin ifadelerinden anlaşıldığına göre, Çankırı’nın Bayramören İlçesi ve Melan deresinin bulunduğu geniş kanyon ülkemizin dünyaya açılımında ve yamaç paraşütçülüğünde söz sahibi olacağa benziyor. Yamaç Paraşütçüleri bu alanda yapılacak olan yarışmaları izleyenlerin çok sayıda Türkiye rekorlarına şahit olacağını üstüne basa basa vurguluyorlar.

Bayramören İlçesi’nde bu hafta düzenlenen Bayramören Yamaç Paraşütü Turnuvasına ülkenin çeşitli yerlerinden gelen paraşütçüler ve yöre insanı büyük ilgi gösterdi.

Turnuvadan bazı görüntüler

[View with PicLens]

Geçtiğimiz yıl, Tahsin Tekin tarafından potansiyeli tesbit edilen Bayramören’de, Tahsin Tekin ve arkadaşlarının muhtelif kereler yaptıkları uçuşlar, Bayramören’in müthiş bir uçuş alanı olduğunu gösterdi.

Bayramören’de daha önce yapılan bu denemeler dışında, bu yıl ilk defa düzenlenen Yamaç Paraşütü Turnuvası’nın açılışında konuşan Bayramören Belediye Başkanı Yüksel Baloğlu Yamaç Paraşütü turnuvasının öteden beri düzenlenmekte olan festivale ayrı bir renk kattığını belirterek “İlçemizin turistik değerlerinin tanıtımı yanında sportif faaliyetler için ne kadar elverişli bir bölge olduğunu göstermesi bakımından yamaç paraşütünü önemsiyoruz” diye konuştu.

Yamaç Paraşütü Yarışma ve festivalini Bayramören’e kazandıran, Türkiye’nin ilk yamaç paraşütçülerinden Tahsin Tekin, bugüne kadar bir çok yerde uçtuğunu, ancak Bayramören’in bilinen her yerden daha güzel ve XC uçuşları için emsalsiz bir yer olduğunu vurguladı. “Bayramören’deki bu alan bana göre şu an Türkiye’deki en elverişli XC uçuş alanıdır. Bundan sonra burada sık sık yarışma organizasyonları gerçekleşecektir” diye konuştu. Baba tarafından Atkaracalarlı, Anneannesi Bayramörenli olan Tahsin Tekin, uçuş bölgesi ile ilgili olarak şu teknik bilgileri verdi. “Uçuş bölgesi olarak özellikleri:

-         Hem kuzeyli, hemde güneyli rüzgarlarda uçuş imkanı.

-         Vadinin çok ısınması nedeniyle oluşan sıcak hava akımlarının çok güzel termikler oluşturması,

-         Bayramören’den hem doğuya hem batıya, kuzeye ve güneye uzun mesafe uçuşları yapılabilesi,

Yapılan yarışmalarda, yarışmacılar her gün uçtular ve 85 km nin üzerinde mesafe uçuşunu gerçekleştirdiler. Ayrıca, 1 pilot Bayramören’den kalkıp Ankara’ya inmeyi başardı. Hedefimiz Bayramören’den kalkarak Akdeniz bölgesine ulaşmak suretiyle bütün rekorları kırmaktır. Bayramören bu potansiyele sahip.

-         Bizim arzumuz, kısa sürede Bayramören’in uluslararası yarışmalara ev sahipliği yapması ve FAI Cat 2 de yer almasıdır. Ayrıca, Dünya Kupasına ev sahipliği yapmasıdır. Bunun da Bayramören’in potansiyeli dikkate alındığında kısa sürede gerçekleşeceğine inanıyorum.”

100 e yakın yamaç paraşütçüsünün katıldığı turnuvada sporcular Bayramören semalarında uzun süreli uçuşlar yaparak 65-85 km mesafe katettiler. Paraşütçüleri iniş yaptıkları Kurşunlu, Çerkeş, Işık dağı, Gerede gibi uzak bölgelerden toplayarak geri getiren sivil savunma görevlileri ve Bayramören Belediyesi görevlileri bu organizasyonda başarılı bir sınav verdiler.

Bayramören’den olduğu kadar komşu ilçeler Kurşunlu, Atkaracalar, Çerkeş, Gerede’den de izlenebilen paraşütçüler etkinlikten haberdar olmayan yöre insanının şaşkınlık yaşamalarına sebep oldular. Gökyüzünde adeta bir görsel şölen oluşturan yamaç paraşütçülerinin mücadelesi Pazar günü yapılan ödül töreni ile sona erdi.

SİVİL TOPLUM KURULUŞLARI’DA ORADAYDI

İstanbul Çankırı Dernekleri Federasyonu (ÇANFED), İstanbul Çankırı Gençlik Derneği (ÇANGENÇ), Kurşunlu Gençlik Derneği, Bayramören ve Çevresini Güzelleştirme Derneği yarışmaların olduğu alanda izleyici olarak katıldılar.

Cumartesi akşamı İlçe meydanında yapılan şenlikte konuşan ÇANFED Genel Başkanı Ömer Lütfi Özenç, Yamaç Paraşütü organizasyonunu gerçekleştirenlerin Çankırılıların ezberini bozduğunu ifade etti. Yörede genellikle Keşkek, Pilav, Bal, Kiraz, Kayak, Güreş gibi etkinlikler düzenlendiğini, ancak bu defa hiç alışık olmadıkları bir etkinliğe, Yamaç Paraşütü Yarışmasına  tanıklık ettiklerini ifade etti. Bu etkinliğin uluslararası düzeyde olması için ÇANFED’in tüm organları ile seferber olacağını ifade eden Ömer Lütfi Özenç, İstanbul’da yaşayan tüm Çankırılı Gençleri İstanbul’da yeni kurulmuş olan İstanbul Çankırı Gençlik Derneğinin faaliyetlerine katılmaya davet etti. Daha sonra kendisiyle yaptığımız görüşmede; bu yarışmaları izleyen Çankırılı gençlerin bundan sonra Yamaç Paraşütü yapmalarının kaçınılmaz olduğunu ifade etti.

Emeği geçenlere teşekkür ediyor ve yamaç paraşütü sporu ile ilgilenenleri, bu spor dalı için önemli bir merkez olduğunu ispatlayan Bayramören’e Yamaç Paraşütü yapmaya davet ediyoruz.

Yarışmalar da çekilen fotoğrafların tamamı, İstanbul Çankırı Dernekleri Federasyonunun (ÇANFED) web sitesi www.canfed.com adresinde yayınlanmaktadır.

Antik çağda Leukophrys, Yunan mitolojisinde ise Tenedos adıyla bilinen Bozcaada’nın ilk sakinleri Akaların bir kolu olduğu ve M.Ö. 2000 yıllarında yerleştikleri tahmin edilen Pelasglar. Akalardan sonraFenikeliler, Atinalılar ve Yunanlıların hakimiyetine giren ada, M.Ö.493’de Pers istilasına uğramış, M.Ö.334 yılında ise Büyük İskender’in himayesine girmiş.

Bu tarihten sonra çeşitli dönemlerde yaşanan savaşlarla pek çok uygarlığın kendi egemenliğine katmak istediği ada, ilk defa 1455 yılında Fatih Sultan Mehmet döneminde Osmanlı İmparatorluğu’na katılmış, 1912 yılında Balkan Savaşı sırasında Yunan donanmasınca işgal edilmiş, Lozan Antlaşması sonucunda 20 Eylül 1923 yılında Türkiye Cumhuriyetine bağlanmış.

Ege Denizi’nin mavisiyle çevrili adeta bir cennet köşesi olan, antik dönemlerden günümüze pek çok uygarlığı topraklarında barındıran Bozcaada, kültür ve turizm potansiyeliyle her yıl binlerce yerli ve yabancı turisti ağırlıyor. ADA MİMARİSİ
Birçok kültürün izlerini taşıyan ada, dar ve çiçeklerle bezenmiş sokakları, temiz denizi ve üzüm bağlarıyla her dönem turizmin göz bebeği olmuş.

Ada merkezindeki Cumhuriyet ve Alaybey mahallelerinde çeşitli kültürlerin yapı özelliklerini gözlemek mümkün.

Her iki mahallede bulunan evler, ihtiyaçlara göre farklı şekilde dizayn edilmiş, zaman içinde değişen ihtiyaçlar ve yenilikler sonucunda, günümüzde orijinal özelliklerini bir arada koruyabilmiş çokaz örneği kalmış.

Cumhuriyet Mahallesinde sokaklar genelde geniş ve birbirini dik kesen yapıdayken, Alaybey mahallesinde ise sokaklar dar.

Bozaada dan bazı görüntüler

[View with PicLens]

12►

ADADA YAŞAM
Son yıllarda adaya dışarıdan yeni yerleşmeler olmasıyla birlikte, modern bağ evlerinin sayısı artmış. Şehir merkezinde eski mahalle ve sokaklarda klasik yapı geleneği korunurken, adanın tamamının doğal ve arkeolojik sit alanı olması, tüm yapı ve onarımların Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunca denetlenmesi nedeniyle, çarpık yapılaşmagörülmemekte. Eski mimari dokusu korunmakta, restorasyonlar kendine özgü yapı tarzı dikkate alınarak yapılmakta.

Halk geçimini bağcılık, şarapçılık, balıkçılık ve büyük ölçüde turizmden sağlarken, turizm sezonunda otel ve pansiyonculuğun yanı sıra özellikle ev pansiyonculuğu yaygın hale gelmekte. TARİHİ YAPILARI
Ezine ilçesine bağlı Geyikli beldesindeki Yükyeri İskelesi’nden hareket eden feribotla sağlanan ulaşımda, Bozcaada’ya yaklaştıkça ilk göze çarpan şey heybetli görüntüsüyle kalesi oluyor.

Oldukça iyi korunmuş kalenin, ilk olarak ne zaman ve kimler tarafından yapıldığı tam olarak bilinmemekle birlikte Venedik, Cenevizve Bizanslılar döneminde kullanılmış.

Adanın kuzeydoğu burnu üzerine kurulmuş olan kale, Osmanlı döneminde önemli konumu sebebiyle Fatih Sultan Mehmet tarafından onartılmış. Kale, Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından 1965-1970 yılları arasında ve en son 1996 yılında restore edilerek, koruma altına alınmış.

Bozcaada’daki önemli tarihi yapılardan biri de ibadete açık tek kilise olan Meryem Ana Kilisesi.

Giriş kapısında 1869 tarihi yazılı olan kilisenin Venedik döneminden kaldığı rivayet edilmekte.

MİTOLOJİDE BOZCAADA (TENEDOS)
Denizlerin Efendisi Poseidon’un çocuklarından biri, Kyknos adında bir kralmış. Beyçayırı’nın kuzeyinde Lapseki bölgesindeki Miletos Kolonisi, Kolonai kentine hükmedermiş. Onun da Tenes adında bir oğlu varmış.

Tenes’in annesi ölünce babası yeniden evlenmiş. Fakat üvey ana Tenes’e iftira etmiş. Üstelik kendisine yalancı tanık olarak bir de kavalcı bulmuş. Kral Kyknos bu iftiraya kanmış ve oğlunu bir sandığa koyarak denize attırmış.

Sandık yüze yüze boğazdan geçip, Leukophrys Adası’nın sahiline vurmuş. Tenes burada sandıktan çıkmış, adaya yerleşmiş ve ünlü coğrafyacı Strabon’a göre bazılarının Kalydna dediği Leukophrys Adası’nın adını “Tenes’in Adası” anlamına gelen Tenedos olarak değiştirmiş.

BOZCAADA KALESI

Bozcaada’ya yaklaştıkça ilk gözünüze çarpan heybetli görüntüsüyle kalesi olur. Bu oldukça iyi korunmuş kalenin ilk olarak ne zaman ve kimler tarafından yapıldığı tam olarak bilinmemekle birlikte Venedik, Ceneviz ve Bizanslılar döneminden beri kullanıldığı bilinmektedir.Ada’nın kuzeydoğu burnu üzerine kurulmuş olan kale, Osmanlı döneminde önemli konumu sebebiyle Fatih Sultan Mehmet tarafından esaslı bir şekilde onarılmıştır. Venediklilerce geçip geri alındıktan sonra esaslı bir tamir görüp genişlemiştir. Kalenin 1703,1706 yıllarında ve 1714 ‘ de Kaptan-i Derya Süleyman Pasa tarafından  tamir ettirilmiştir. En önemli tamirinin 2. Mahmut tarafından 1815 yılında yaptırıldığını, adeta kalenin yeniden yaptırıldığını taşıdığı kitabelerden anlamaktayız. Kale, Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından 1965-1970 yılları arasında  ve en son 1996 yılında restore edilerek koruma altına alınmıştır. Adanın kuzeydoğu burnunda yer alan Kale, yüksek kayalar üzerine oturtularak şehirden yaklaşık 10 metre genişliğinde ve 250 metre uzunluğunda bir hendekle ayrılmıştır. Eskiden  su dolu olduğu anlaşılan hendeğin üzerinden kalenin ana giriş kapısına asma bir kapıyla geçilirmiş. Bu ana kapının dışında Mendirek ve Deniz Kapısı diye iki kapısı daha bulunmaktadır. Mendirek kapısı 1905 yılında mendireklerin yapılmasından sonra açılmıştır. Bu iki kapı su anda kullanılmamaktadır. Kale, dış ve iç olmak üzere iki bölümden oluşmaktadır. Dış surun içindeki Dış Kale’de iki cephanelik, bir kuyu, iki tabya yeri, kamacı atölyelerinin bulunduğu bina temelleri, tören ve eğitim alanları ve eskiden kale içinde yasayanların evlerinin bulunduğu simdi bos bir alan vardır. İç Kale iki bölümden oluşur. Birincisi giriş bölümü olup İç Kale’nin doğusundadır. Biri doğuda biri batıda iki rampaya açılan iki kapısı vardır. Bu bölümde simdi yıkılmış olan revir, cami, minare, zindanlar ve kışla bulunmaktaydı. Asil İç Kale olan ikinci bölüme doğudaki küçük bir kapıdan girilir. İç Kale’nin biri bas burç olmak üzere sekiz burcu vardır. Ortada levazım deposu, cephanelik ve sarnıç yer alır.  Bozcaada Fatih Sultan Mehmet döneminde ilk defa Türklerin eline geçtiğinde, kale içine bir cami yaptırılmıştır. Temelleri hala görünür bir şekilde durmakta olan bu cami Kanuni Sultan Süleyman zamanında yenilenmiştir.  En büyük değişikliği ise 1657 yılında ada Venediklilerden geri alındığında görmüştür. Kale içindeki bir diğer caminin varlığını ise 1800′lü yıllardan kalma gravürlerden anlamaktayız. Kalenin iç bölümünde Bozcaada ile ilgili tarihi ve Etnografik eserlerin sergilendiği bir sergi mekanı bulunmaktadır. Kale yaz dönemi boyunca her gün 10.00 – 19.00 saatleri arasında ziyarete açık olup giriş biletlidir.
BOZCAADA EVLERİNDE KONAKLAMA

Bozcaada, konaklama için farklı alternatifler sunar. Ama hepsinin ortak özelliği samimi, özgün, huzurlu ve sakin bir ortamda tatil geçirme olanağı sunmalarıdır. Merkezdeki özgün oteller ve şirin pansiyonların yanında, merkez dışında adaya özgü bağ evleri, tatil çiftlikleri ve büyük bir çadır kamp alanı bulunmaktadır. Bağların, meyve ağaçlarının arasındaki bu yerlerde doğayla iç içe olmanın keyfine varırsınız. Adanın merkezinde her yer yürüme mesafesindedir, ama merkez dışı konaklamayı tercih edenler bir ulaşım aracına ihtiyaç duyabilir.Konaklama genellikle oda-kahvaltı seklindedir. Ev yapımı yöresel zeytin ve peynirler, doğal reçel çeşitleri, bahçeden toplanan taze sebzelerden oluşan kahvaltıları oldukça lezzetlidir. Adanın samimi ve misafirperver halkı nerede kalırsanız kalın sizin keyifli bir tatil geçirmeniz için ellerinden geleni yapar. Adanın en yoğun ayları olan Temmuz ve Ağustos için önceden rezervasyon yaptırmanızda fayda vardır. Yaz sezonu dışında ise kalacak yer bulmak çok daha kolaydır. Kış sezonu boyunca açık olan otel sayısı da az değildir.
TUZBURNU

Adanın diğer güzel koylarındandır. Tuzburun feneri ile bütünleşmiştir. Gece tuzburun fenerinde o mis gibi keki kokuları içinde ayın parlaklığının denize yansımasını
seyretmekte inanılmaz güzeldir.
ALAYBEY CAMİ

Bozcaada meydanında, parkın karşısında bulunan Alaybey Camisi’nin kitabesi günümüze ulaşamadığından ne zaman ve kimin tarafından yapıldığı kesinlik kazanamamıştır. Çanakkale Vakıflar Müdürlüğü’nde de bu konuda bir bilgiye rastlanmamıştır. Buradaki cami ile ilgili bir vakfiyede Bozcaada’da Miralay Ahmet Ağa Camisi’nin ismi geçmekte olup, caminin Miralay Ahmet Bey tarafından yaptırıldığı sanılmaktadır. Büyük olasılıkla Alaybey ismi de buradan kaynaklanmaktadır. Burada bulunan XVI.yüzyıla tarihlenen Ali Ağa Camisi’nin harap olduğu ve Miralay Ahmet Ağa tarafından da yenilendiği sanılmaktadır. Mimari üslubundan XVIII.yüzyılın başlarında yapıldığı sanılmaktadır. Cami avlusuna yuvarlak kemerli bir kapıdan girilmektedir. Bu kapının üzerinde, önünde ve arkasında dikdörtgen birer kitabe bulunuyorsa da yazıları okunamayacak derecede silinmiştir. Arkadaki kitabe 1903 (1321) tarihli olup, caminin bu tarihte onarıldığını veya yenilendiğini göstermektedir. Camiye kuzey yönündeki beş taş basamakla çıkılmakta ve basık kemerli çift kanatlı ahşap bir kapıdan girilmektedir. Bu kapının iki yanında basık kemerli bir pencere ve bunun üzerinde de birisi kapı üzerine rastlamak üzere üç küçük pencere daha bulunmaktadır. Caminin doğu ve batı cephelerinde üçer, güney cephesinde de dört penceresi vardır. Caminin içerisi barok üslupta bitkisel motiflerle geç devirde bezenmiştir. İbadet mekanının üzeri ahşap bir tavanla örtülmüştür. Mihrap ve minberde bezeme elemanları yoktur. Giriş kapısının iki yanındaki köşelerde bulunan birer ahşap merdivenle de kadınlar mahfiline çıkılmaktadır. Caminin kuzeybatı köşesine kesme taştan tek şerefeli bir minare yerleştirilmiştir. Caminin bahçesinde XVI.-XIX.yüzyıl mezarlarından oluşan küçük bir hazire, geç devirde yapılmış bir şadırvan ve Kuran kursu olarak yararlanılan küçük odalar bulunmaktadır. Bozcaada’da Cezayir-ı Bahr-i Sefid salnamesine göre üç caminin bulunduğu yazılıdır. Bunlardan üçüncü cami ile ilgili herhangi bir ize rastlanmamıştır
BOZCAADA-KÖPRÜLÜ MEHMET PAŞA CAMİSİ (YALI CAMİ)

Bozcaada’da Yalı Mahallesi’nde bulunan bu camiyi Köprülü Mehmet Paşa 1657 tarihinde yaptırmıştır. Halk arasında Yalı Camisi olarak isimlendirilen caminin kitabesi günümüze gelememiştir. Çeşitli dönemlerde yapılan onarımlarla orijinalinden oldukça uzaklaşmıştır.

Cami kareye yakın dikdörtgen planlı olup, üzeri çatı ile örtülüdür. Kuzey cephesinden dört basamaklı bir merdivenle girilen sahanlıkta çift kanatlı ahşap bir kapı iki yanında da basık kemerli birer penceresi, bunun üzerinde de üçer yuvarlak pencere bulunmaktadır. Giriş kapısının üzerindeki kitabe yeri boş olup, kitabesi günümüze ulaşamamıştır. Girişin eksenindeki güney cephesinin ortasına dışa çıkıntılı mihrap yerleştirilmiştir. Alçıdan olan mihrap, basit motiflerle bezenmiştir. Mihrabın iki yanında da basık kemerli iki pencere vardır. Caminin batı cephesinde iki penceresi bulunmaktadır. Caminin içerisi yapımı ile ilgisiz ahşap lambri ile kaplanmıştır. Kuzeydeki kadınlar mahfili ile tavan sade bir işçilik göstermektedir ve mimari yönden önem taşımamaktadır. Doğu cephesine yerleştirilen minare 1965 yılında yenilenmiştir.
AYAZMA

Bozcaada’nın gözde ve en kalabalık plajı Ayazma olup, şehir merkezine 7 km dir. Plaj boyunca şemsiye, şezlong ve restaurantları ila gelen misafirlerine en iyi hizmeti vermeye çalışmaktadır. Ayazma plajında akşam adanın balığını yerken, Bozcaada’nın şarabını yudumlayıp gün batımını seyretmek insana büyük bir zevk verir.
HABBELE

Habbele ayazma plajına göre biraz daha sakin olup, doğal göz alıcı bir güzelliği vardır. Burada da şemsiye şezlong temin etmeniz mümkündür. Habbele plajında bulunan Restaurantlarda öğle ve akşam yemeği yiyebilirsiniz.

Sezonun iyi geçtiğini belirten yetkililer, ”Aralıkta yeterli kar olmadığı için iyi bir başlangıç yapamadık. Ocak, şubat ve mart gayet iyiydi. Krizden etkilenmedik. Yılbaşıyla birlikte kar yağdı ve işlerimiz düzeldi” dediler.

Kartalkaya’daki 4 otele, 4 ay içinde yaklaşık 35 bin müşteri geldiğini ve iyi bir sezon geçirdiklerini bildiren yetkililer, yeterli kar olmasına rağmen, havaların ısınmasıyla otellere talebin azalması nedeniyle kayak sezonunu kapattıklarını ifade etti.

Otellerin tamamında yaklaşık 500 personel çalıştığını anlatan yetkililer, ”Kartalkaya’da sezonun kapanmasıyla otellerde çalışan personel, sahil bölgelerinde sezonu açmak üzere olan otellerde çalışmaya gitti. Personelimizin yüzde 80′i bu şekilde çalışıyor” diye konuştu.

Öte yandan, kayak merkezi Kartalkaya’da sezonun açılmasıyla birlikte 4 ay içinde 10 kişi kayboldu. Kaybolanlar, Kartalkaya Jandarma Arama Kurtarma Timlerince yapılan çalışmalar sonucu kurtarıldı.

Fotoğraflarla Kırklareli

[View with PicLens]

Haritada Kırklareli

Daha Büyük Haritayı Görüntüle
Kırklareli ilinin ilçeleri; Babaeski, Demirköy, Kofçaz, Lüleburgaz, Pehlivanköy, Pınarhisar ve Vize’dir.

Babaeski
İl merkezine 37 km. mesafededir. Cedit Ali Paşa Camii ilçedeki en önemli kültürel eserdir.

Lüleburgaz
İlçedeki Sokullu Mehmet Paşa Cami ve Şadırvanı önemli bir sanat eseridir.

Vize
Vize eski Kırklareli-İstanbul yolu üzerindedir. İlçedeki Gazi Süleyman Paşa Camii önemli bir eserdir.

Kaynak: Turizm Bakanlığı Resmi Web Sitesi
Türkiye’nin en seçkin otel ve turizm rehberi

Kırklareli Tarihi

BOZİLİ’DEN  HERAKLİYA’YA

Yurdumuzun kuzeybatısında ve Trakya bölgesinde yer alan Kırklareli’nin, özellikle son yıllarda yapılan bilimsel kazı ve araştırmalarda elde edilen bulgulardan M.Ö. 5800’lere varan, insanlık tarihi kadar çok eski bir yerleşim bölgesi olduğu görülmektedir.

Kırklareli, Anadolu tipi koloni yerleşim merkezidir ve Asya-Avrupa kültürlerinin geçiş yoludur. Bu nedenle tarih boyunca buradan geçen değişik kavimler uygarlık izlerini bırakmışlar ve şehir çeşitli isimler almıştır.  

M.Ö. 5000 tarihi dolaylarından başlayarak  dalgalar halinde gelen göçler ile Trakya’ya gelen ve yerleşen topluluklar bulunmaktaydı.  Bu göçler M.Ö. 1200 yıllarına kadar çeşitli karışıklıklar ve sosyal oluşumlar devam etmiş ve yörede çeşitli beylerden oluşan Trak Krallığı oluşmaya başlamıştır. Bu Trak beyliklerinden ilimiz dahilinde oturanlar arasında  Ast, Madiaten,
Melandit, Odris, Tin ve Tranipsa gibi beylikler bulunmaktaydı. Ayrıca, tarihe damgasını vurmuş olan  istilalar ve yabancı hakimiyetlerinden etkilenmiş, karışıklıklar yaşanmış ve hatta birçok yer yanmış, yıkılmıştır.

M.Ö. 750 yıllarında  Avrupa’dan Anadolu’ya geçen Trak kabilelerinden Frigyalılar Anadolu’da bir devlet kurmaya başlamışlardır.

M.Ö. 7. yüzyılda bölge İskitlerin hakimiyeti altına girmiştir.

M.Ö. 513’de Dareios’un İskit seferleri ile Persler’in eline geçmiştir.

M.Ö. 5. yüzyıl ortalarında Trak beylikleri birleşerek Odris Devletini  kurmuşlardır.

M.Ö. 4. yüzyıl ortalarında Makedonya Kralı II.Filip, Odris Devletine son vermiştir.

M.Ö. 3. yüzyılın sonlarına doğru Galatlar, bölgeyi ele geçirmiştir.

M.Ö. 46 yıllarında İmparator Claudius zamanında Roma’ya bağlanmıştır.

SARANTA ECCLESIES’DEN KIRKKİLİSE’YE

M.S. 4. yüzyıl sonlarından itibaren Roma İmparatorluğu’nun ikiye ayrılması ile Bizans’ın eline geçen Trakya, Avrupa üzerinden gelen hem savaşçı hem de bunların önünden kaçan kavimler tarafından istila edilmeye ve ele geçirilmeye çalışılmıştır. Trakya Bölgesinde,  M.S. 4. yüzyılda Gotlar, 5. yüzyılda Hunlar, 4. yüzyıldan başlayarak zaman zaman 8. yüzyıla kadar Avarlar,  9. yüzyılda Peçenekler, 10. yüzyılda Macarlar, 12. yüzyıldan itibaren de Moğollar ile devam eden bir göç yaşanmıştır. 

9. yüzyılıda Kırklareli, Bizans’a karşı Araplar’ın yanında savaşan Peçenekler’ce yağma görmüştür.

913 ve 924 yıllarında olmak üzere Kırklareli iki defa Bulgar’larca istila edilmiştir.

1190’da Haçlılar, Kırklareli’ni aldılar ve 1204’de yöre Latinler’in eline geçmiştir.

1264 yılında Bulgar ve Tatarlar tarafından yağmalandı.

1263- 1264 yıllarında, Alp Erenler’den 15-20 bin kişilik bir taraftar ile Moğolların Anadolu’yu işgali üzerine Rumeli’ye geçmiş ve Kırklareli üzerinden Romanya’da Dobruca Savaşı’na katılmışlardır. Bu arada daha Kırklareli fethedilmemişken ilk defa bir Türk-İslam Kolonisi oluşturulmuştur.

1300 lerin başında Bizans’ın ücretli askerleri Katalan askerleri Trakya’yı ele geçirdi.

1361 yılında Kırklareli, Bizanslıların elinden  Osmanlılar’a geçti.

1367 yılında Bulgarlar’ca işgal edildi.

Tam olarak bilinmemesine rağmen 1365 ile 1370 yılları arasında I.Murat tarafından Kırklareli Bulgarlar’dan alınarak ikinci defa Osmanlılar’a katıldı ve bölgede Osmanlılar yerleşik düzene geçilmiş oldu.

24 Ekim 1912 yılında Kırklareli Bulgarlar tarafından işgal edildi. 

26 Temmuz 1920’de Kırklareli Yunanlılar tarafından işgal edildi.

10 Kasım 1922’de Kırklareli işgalden kurtarıldı.

KIRKKİMESNE ’DEN    KIRKLARELİ’NE

Her ne kadar Herakliya, Vrisium, Verisse, Bozili, Nerisse, Saranta Ecclesies, Kırkkimse, Kırkkimesne gibi isimler Kırklareli’nin eski isimleri olarak yazılmış olsa da doğruluğu ve kaynağı kesin olarak bulunamamıştır.

Ancak üç-dört yüzyıllık mezartaşları ve Balkan harbinden kalan bir iki kitabede “Kırkkemesne” veya “Kırkkimse” diye yazılara rastlanmıştır. Kırklar Tepesinde bir zamanlar var olan  “Kırklar Baba Dergâhı” nda bulunan bir kitabede şöyle yazıyordu :

Kırk Kimesne şehit oldu bu yerde,
Bu nâm ile anılmıştır bu belde.

Kırklareli’de yaşamış ve bilinen en eski şairlerden biri olan Hayrânî ’nin bir beyitinde Kırklareli’nin eski adının Kırk Kimesne olduğunu ifade etmektedir.

 Hayrânî yâr elinden oldu nâlân
 Yalvardağım ona geliyor yalan
 Benim candan sevgili yurdum olan
 Kırk Kimesne’ye Kırkkilise demişler.

Fakat bunlara tam bir tarih belgesi olarak bakmak mümkün değildir. Çünkü, burası Osmanlılar tarafından alınmadan önce de Osmanlılar tarafından Kırkkilise olarak tanınmış ve anılmıştır.

17. yüzyıl ortalarında Kırklareli’ni gören Evliya Çelebi Kırkkilise’den ayrıntılı olarak söz ederek “Hüdavendigar Gazi tarafından alındığını, Edirne eyaletine bağlı sancak olduğunu, mükellef köylerinin bulunduğunu, şehir bahçelerinin kenarlarında geniş ve düzlükte kat kat kiremit örtülü, mamur yüksek sarayları ile süslü bir şehir olduğunu, camileri arasında Eski Cami’nin en ünlü olduğunu, hamamlarından köprü başındaki hamam ile arastaya bitişik olan hamamın güzel olduğunu, şehirde yer yer sebil ve hayat sularının bulunduğunu” belirtmektedir.

Milli Mücadele sırasında Kırkkilise adının değiştirilmesi konusunda sonuç alınamayan girişimlerde bulunulmuştu. Cumhuriyet döneminde, TBMM’nde bir konu hakkında söz alan Milletvekili Tunalı Hilmi, “Kilise” sözü üzerine yaptığı bir konuşma neticesinde,  Kırklareli Milletvekili Dr. Fuat UMAY şehrin adının Kırkkilise’den Kırklareli’ne değiştirilmesi hususunda bir yasa teklifi verdi. 20 Aralık 1924 yılında bu yasa TBMM tarafından kabul edilerek  şehrin adı “Kırklareli” oldu.

Datça Tatil ve Datça otelleri Datça Tatil ve Turizm
M.Ö.VII.Y.Y.’da Ege adalarından gelerek Ionya’nın güney kıyılarına yerleşen Dor’lar tarafından kurulmuştur. Datça ve çevresi çok eski bir tarihe ve medeniyete sahiptir. Ünlü heykeltraş Prokstel burada yaşamıştır. Şehirde Apollon ve Venüs adına yapılmış çeşitli mabetler, büyük tiyatro, oyun ve toplantı yerleri bulunmaktadır. Zamanın en ünlü tıp merkezi Datça’dadır. çevreye göre rutubet oranı az, nefis havası ve şifalı suları ile Datça, yaşanılmaya değer bir yerdir.

Resimlerle Datça
Fotoğraf arşivi fotoğraf sanatçısı ” İskan KAZAK ” a aittir

[View with PicLens]

Haritada Datça

Daha Büyük Haritayı Görüntüle

İlçe merkezinde ve yakın bölgelerindeki köylerde bulunan tertemiz plajlar ve koyları ile Datça tam bir Akvaryum cennetidir.Tertemiz sularında ve mavi bayraklı koylarında deniz keyfi bir başka çıkıyor. Datça’ya yolunuz düşerse Eski Datça’yı mutlaka görmelisiniz.Adının Eski Datça olduğuna bakmayın.Datça’nın üç mahallesinden en düzenlisi ve son yılların gözde mekanlarının yer aldığı yer aldığı bir yer burası.Eskiliği ilk yerleşim yeri ve yıkılmış eski binaların yoğunlukta olması.Şimdi o yıkıntılar tek tek ayağa kaldırılıyor ve el yakan paralarla satışa sunuluyor.En fazla iki katlı olan eski Datça evleri,bir sanat ürünü taş işçiliği ve begonvillerle süslü dar sokaklarla görsel bir zenginlik kazandırmış.

Knidos M.Ö.4. yüzyılda ticari nedenlerle Tekir Burnu’na taşınır.Hippodamus planına göre kurulan şehirde birbirinden güzel tapınaklar,kutsal alanlar,tiyatrolar ve görkemli binalar yapılır.Çok sayıda bilim adamı ve sanatçı yetişir.Tarihin ikinci büyük ve önemli tıp okulu Knidos’ta açılır.Heykeltraş Praksiteles tarafından çıplak olarak yapılan güzellik ve aşk tanrıçası Afrodit Heykeli’nin güzelliği dillere destan olur.Sadece bu heykeli görmek için uzak diyarlardan Knidos’a ziyaretçi akını başlar.
Datça’nın bitki zenginliği antik çağlardan beri biliniyor. Knidos’un bir tıp merkezi olmasında bu özelliğinin de önemli rol oynadığı açık. İklim özellikleri Flora zenginliğinin başlıca nedeni. Datça florası denilince akla öncelikle badem geliyor. İster baharın çağla bademi, isterse sonrasının badem içi düşünülsün fark etmiyor. Datça bademi her ikisinde de söz sahibi.

Kızlan yöresinde,Marmaris yolu kenarında,gelip geçerken gördüğümüz,umudunu kesmiş,biraz yorgun ve biraz küs duran,kollarından kesip rüzgarlarından ettiğimiz yel değirmenleri. Bu değirmenlerden bir tanesi Datça Kaymakamlığı Köylere Hizmet Götürme Birliği tarafından restore edildi ve gayette güzel oldu.Hayal ediyoruz;diğer değirmenleri de restore ediyoruz.Çevre ile uyumlu bir proje ile çevre düzenlemesi yapıyoruz.kuyulardan su çekip yaptığımız göleti dolduruyoruz.Bahçeler oradan sulanıyor,parklar ortaya çıkıyor.

Zeytin ağacının heybeti,bütün ağaçların en asili oluşu henüz tarihin bile hesaplanamadığı zamanlardan gelişinden olsa gerek.Zeytin meyvesinin suyu olan zeytinyağı,suyunu,rüzgarını aldığı her bölgede farklı lezzetler ediniyor.Datça’nın sarıdan yeşile dönüşen altın sıvısının lezzetine diyecek yok.

Ege ve Akdeniz kıyılarımız,bu kıyıların binbir güzellikteki koyları,körfezleri bugün mavi yolculuğun odak noktalarını oluşturmaktadırlar.Mavi yolculuk süresince doğal güzelliklerle bütünleşen antik kalıntılar ve anıtlar da onun doyum olmaz süsü oluyor.Mavi Yolculuk ismi Sabahattin Eyüboğlu’nundu.Yolculuğa niçin mavi dediğini ise ancak bu yolculuk sona erdikten sonra iyi anlaşılabilir.Deniz ve Gök masmavi bu yolculuk boyunca,hem de mavinin her tonunda.Datça;doğal kumsalları,denizi ve güneşi ile kendini dünya turizmine hazır hisseden,her yönüyle bakir bir yarımadadır.

Datça bademi Türkiye’nin en lezzetli bademidir.Nurlu’su,Ak’ı,Kababağ’ı,Dedebağ’ı,Sıra’sı ve Diş’iyle çeşit çeşit badem bulunuyor.En kalitelisi Nurlu,en kolay yeneni kabukları ince olan Diş’li bademdir.Bademin dış kabukları yeşil ve taze iken yenilenine Çağla denir.Latince ismi Prunos Amygdalus ve Prunusdulcis’dir.Biri tatlı diğeri acı badem olup,fosfor,çinko,bakır,kalsiyum,demir ve özel yağlar içerir.Besin değeri çok yüksek olan ve eczacılıkta bir çok alanda kullanılmaktadır.Datça bademi şu anda dünyanın en iyi bademi olarak kabul edilmekte olup,ikinci sırada Amerikan bademleri gelmektedir.

Yüzölçümü: 18.557 km² Nüfus: 349.437 (1992) İl Trafik No: 36

Kars Doğu Anadolu da ülkemizin en doğusundaki ve aynı zamanda karasal iklim dolayısıyla da en soğuk illerinden birisidir. Ancak mekanın bu olumsuzluğu ilin sanayii gelişmesinde nispeten olumsuz olmuş olsa da il turizm potansiyeli açısından bölgenin başlıca illerinden birisidir.

Haritada Kars

Daha Büyük Haritayı Görüntüle

İl ülkemizin başlıca kış turizm merkezinden birisidir ve yapılacak yatırımlarla bu alanda daha da gelişebilir. Bunun yanı sıra kültür turizmi açısından da tarihin çok eski devirlerine uzanan antik kalıntıları ve ören yerleri ile önde gelen kültür turizmi açısından da Yontma Taş Çağından itibaren kesintisiz bir yerleşime sahne olan kent önde gelen kültür turizm merkezlerindendir.

Resimleri

[View with PicLens]

İLÇELER:

Kars ilinin ilçeleri; Akkaya , Arpaçay, Digor , Kağızman, Sarıkamış, Selim ve Susuz’dur .

Digor : İl merkezine 42 km. uzaklıktadır. Ünlü Türk şairi Dede Korkut’un Digor’da yaşadığına inanılmaktadır. Çevrede Orta Çağdan kalma kiliseler bulunmaktadır. Bunların içinde Digor yakınlarında bulunan Beş Müzesi (Beş Kilise) ve Karabağ Köyü yakınlarında bulunan, iyi korunmuş Karabağ Müzesi’ne ( Müren Kilisesi) araba ulaşımını takiben yürüyerek gidilebilir.

Kağızman: İl merkezine 75 km. uzaklıktadır. Ayrıca Kağızman’ın kuzeyinde bulunan ve batıdan doğuya doğru akan Aras Nehri Kanyonu vahşi, doğal güzelliklerle doludur. Bu kanyondaki güzellikler, Kağızman ve Tuzluca yolu izlenerek görülebilir. Ayrıca Tunç Kaya ( Keçivan ) Kalesi, Köroğlu Kalesi ve Çengim Kilisesi gibi tarihi yapılar da mevcuttur.

Sarıkamış: Kış sporları ve kış turizmi bakımından Türkiye’nin önemli merkezlerinden biri olan Sarıkamış, 2200-2900 m. yüksekliğinde bir plato üzerinde yer almaktadır.

Doğal güzelliği ve modern kayak tesislerinin yanı başında açılmaya başlayan oteller Sarıkamış’ın önemli bir turizm merkezi olmasını sağlamaktadır. Sarıkamış’ta, en uygun kayak mevsimi 20 Aralık-20 Mart tarihleri arasındadır.

Susuz: İl merkezine 24 km uzaklıktaki ilçe yakınlarında yer alan Susuz Şelalesi, görülmeye değerdir. Ayrıca yine ilçe merkezi yakınlarındaki Susuz Kaplıcaları da romatizma hastalıklarına iyi gelmektedir.

Akyaka : İl merkezine 54 km. uzaklıkta olan Akyaka ilçesi sınırları içinde tarihi Ocaklı (Ani) kenti bulunmakta ve ziyaretçilerin ilgi odağı olmaktadır.

Arpaçay: Doğusunda Ermenistan toprakları ve Akyaka İlçesi, Güneyinde Kars İli bulunmakta olup, Kuzeyinde Çıldır İlçesi ve Batısında da Susuz İlçesi toprakları ile çevrilidir.

Selim: İlçe Doğu Anadolu bölgesinin en yüksek yaylaları üzerinde yer alır.

NASIL GİDİLİR?

Karayolu: Otobüs terminalinin kent merkezine uzaklığı 3 km.’ dir . Kent merkezinden otogara firmaların servis aracı ve dolmuşlarla gidilmektedir.

Otogar Tel: (+90-474) 223 33 33 – 223 29 55 – 212 77 77

Havayolu: Kars Havalimanının kent merkezine uzaklığı 7 km.dir.

Havalimanı Tel: (+90-474) 223 06 74

Demiryolu: Tren istasyonunun kent merkezine uzaklığı 1 km’dir . Ulaşım taksi ve dolmuşlarla yapılmaktadır. Kars-Ankara-İstanbul demiryolu (Erzurum-Erzincan-Sivas-Kayseri üzerinden) bağlantıları mevcuttur.

İstasyon Tel: (+90-474) 223 43 98 – 223 43 99

Haritada Erzincan

Daha Büyük Haritayı Görüntüle
Doğu Anadolu Bölgesi’nde Fırat’ın yukarı kısmında yer alan Erzincan, Anadolu’nun en eski kültür merkezlerinden birisidir. Tarihi ipek yolu güzergahında yer alan kent Hitit, Urartu, Med , Pers, Hellen , Roma egemenliğinde kalmış, Malazgirt Zaferinden sonra Türk ve Osmanlı hakimiyetine geçmiştir. Erzincan kültürel zenginliği kadar doğal güzellikleri, coğrafyası, mutfağı ve alışveriş olanakları ile tam bir turizm cennetidir.

İLÇELER:
Erzincan ilinin ilçeleri; Çayırlı, İliç, Kemah, Kemaliye, Otlukbeli , Refatiye , Trecan ve Üzümlü’dür .

Çayırlı : Erzincan’a 114 km mesafede olan ilçenin hangi tarihte kurulduğu bilinmemektedir. İlçedeki gezip görülecek yerler 1219 tarihinde Karslı Tahir Usta tarafından yapılmış, duvarları yontma taşlarla örülü, tavanı ahşap oymalarla süslenmiş bir konak, keşiş dağı üzerinde bulunan ve bir doğa harikası olan Aygır krater gölü, Büyük Yayla gölü, Yedi Göller ve Kartallı köyü gölüdür.

İliç : Erzincan’a 153 km uzaklıkta bulunan İlçenin ilk yerleşim tarihi kesin olarak bilinmemektedir. İliç’in köylerinde çok sayıda höyük ve tarihi yapı kalıntıları bulunmaktadır. Bunların çoğunda bilimsel kazı ve araştırmalar yapılmıştır. Altıntaş köyünde, Romalılara ve daha sonraki dönemlere ait olan çok sayıda kalıntılar bulunmaktadır.

Kemah : Erzincan’a 52 km uzaklıktaki ilçede gezip görülecek yerler arasında Kemah Kalesi, Gülabibey Çeşme ve Hamamı, Melik Gazi Türbe ve Zaviyesi, Tugay Hatun Kümbeti, Ali Baba Türbesi, Gözcü Baba Türbesi, Hacı Mahmut Bey Çeşmesi, Alaattin Bey Çeşmesi gibi tarihi eserler ile Buz Mağarası ve Soğuksular mesire yeri bulunmaktadır.

Kemaliye: Erzincan’a 194 km uzaklıktaki, Keban Baraj Gölü kıyısında güzel bir vadi içinde kurulmuştur. İlçede gezilip görülecek yerler arasında Endiçi Kalesi, Roma Mezarlığı gibi tarihi kalıntılar ile Topkapı Camii, Orta Cami bulunmaktadır. Ayrıca İlçenin Ocak köyünde, Selçuklu Osmanlı mimarisinin özelliklerini gösteren Hıdır Abdal Sultan Türbesini sayabiliriz.

Otlukbeli : 1473′te Fatih Sultan Mehmet ile Akkoyunlu Hükümdarı Uzun Hasan arasındaki Otlukbeli Savaşı Erzincan’a 142 km uzaklıkta bulunan bu ilçede yapılmıştır. İlçe merkezinin 6 km kuzeybatısında olan traverten şeddi (Maden sularının oluşturduğu traverten şeddi) gölünün oluşumu günümüzde halen devam etmektedir. Otlukbeli Gölü’nün en önemli özelliği, çanağının ve oluşumunun göl türleri içerisinde günümüze kadar bilinenlerin içerisinde dünyada tek tip oluşudur. Göl, bu özelliğinden dolayı, doğal anıt olarak da nitelendirilmektedir.

Refahiye: Erzincan’a 71 km uzaklıktadır. İlçedeki gezip görülecek yerler arasında Kutlutepe , Kutsal Kaya, Kadıköy Kilisesi, Merkez Cami, Köroğlu Mağarası, Bal kaya, Refahiye Ormanları ve Dumanlı Yaylasını sayabiliriz. Ayrıcı İl merkezine 42. Km. uzaklıkta, Yıldırım Akbulut Kayak Tesisleri hizmet vermektedir.

Üzümlü: Erzincan’a 23 km. uzaklıktadır. İlçede gezip görülecek yerler arasında Akkoyunlu Cami, Hacı Nutullah Cami gibi tarihi kalıntılar ile Şeyh Karpuz Mağarası, Aygır Gölü, Hıdırellez Gölü, Bayırbağ Değirmenönü Mesire alanı ve karakaya Çermik Mesire alanını sayabiliriz

Tercan : Erzincan’a 88 km uzaklıktadır. İlçede gezip görülecek yerler arasında Kefrenci Tapınağı, Pekeriç ( Çadırkaya kalesi), Kötür Köprüsü ile Orta Çağ Türk mimarisinin en ilginç ve önemli eseri kervansaray, hamam, mescit ve türbeden oluşan Mama Hatun külliyeyi sayabiliriz.

NASIL GİDİLİR?

Karayolu : Terminale şehir içi olmuş ve otobüs hattıyla ulaşmak mümkündür.

Otogar Tel : (+90-446) 214 16 03

Demiryolu : Tren garına şehir içi dolmuş ve otobüs hattıyla ulaşmak mümkündür. Erzincan Divriği arasında günlük tren seferleri bulunmaktadır. Ayrıca Doğu Ekspresi her gün çalışmaktadır.

İstasyon Tel : (+90-446) 214 44 25 – 214 44 26 – 214 18 56

Havayolu : Erzincan Havaalanın il Merkezine Uzaklığı 7 km.dir. Havalimanına ulaşım şehir içi taksileriyle yapılmaktadır.

Hava Limanı Tel : (+90-446) 214 44 25 – 214 18 56

EDİRNE

Türkiye ile Yunanistan arasındaki Tekirdağ’ın kuzeyinde yer alan Edirne, yıllar boyu Osmanlı İmparatorluğu’na başkentlik yapmış ve 18. yüzyılda ise Avrupa’nın en büyük yedi şehrinden biri olmuştur.

100 yıl kadar bir süre Osmanlı İmparatorluğu’nun başkenti olması buradaki tarihi ve mimari açıdan önemli yapıların sebebidir. Edirne, camileri, dini yapıları, köprüleri, eski pazar yerleri, kervansarayları ve saraylarıyla yaşayan bir açık hava müzesidir.

Kırkpınar Güreşleri’nin Tarihçesi:

Tarihi Kırkpınar Güreşleri’nin doğuşuna ilişkin çeşitli rivayetler vardır. Bunlardan en yaygın olanı kısaca şöyledir:
1346 yılında Orhan Gazi’nin Rumeli’yi ele geçirmek için düzenlediği seferler sırasında, kardeşi Süleyman Paşa 40 askerle Bizanslılar’a ait Domuzhisar’ın üzerine yürür. Baskınla burasını ele geçirirler. Öteki hisarların da ele geçirilmesinden sonra, 40 kişilik öncü birlik geri dönerler ve şimdi Yunanistan’ın topraklarında kalan Samona’da mola verirler. 40 cengaver burada güreşe tutuşurlar. Saatlerce süren güreşlerde, adlarının Ali ile Selim olduğu rivayet edilen iki kardeşin bir türlü yenişemedikleri görülür.
Daha sonra bir Hıdrellez gününde, Edirne yakınlarındaki Ahıköy çayırında aynı çift yeniden güreşe tutuşurlar. Bütün bir gün güreşmelerine rağmen yine yenişemeyen kardeş pehlivanlar, gece boyunca da mum ve fener ışığında mücadelelerini sürdürmeye devam ederler. Ancak solukları kesilerek oldukları yerde can verirler.
Arkadaşları onları aynı yerdeki bir incir ağacının altına gömerek oradan ayrılırlar. Yıllar sonra ise aynı yere gittiklerinde iki pehlivanın mezarlarının bulunduğu yerde gür bir pınar görürler. Bundan sonra halk orada yatanların anısına o yöreye, “KIRKPINAR” adını verirler.
Yunanistan’ın Samona köyünün merası içindeki alan asıl KIRKPINAR çayırıdır. Balkan Savaşları ve Birinci Dünya Savaşı sonunda, Kırkpınar Güreşleri Edirne ile Mustafapaşa yolu arasındaki “Virantekke” denilen yerde düzenlenmiştir.
Cumhuriyet’ten sonra 1924 yılında ise güreşler Edirne’nin Sarayiçi mevkiinde yapılmaya başlanmıştır.
Kırkpınar Güreşleri 1928 yılına kadar ağaları tarafından düzenlenmiştir. Güreşlerdeki ödülleri ve misafirlerin ağırlanmasını hep ağalar karşılamıştır. Ancak 1928 yılında ülkede meydana gelen ekonomik sıkıntılar nedeniyle ağalığa talip çıkmayınca, güreşlerin organize ve gelenleri ağırlama işi Kızılay ve Çocuk Esirgeme Kurumu tarafından üstlenilmiştir.
1946 yılında ise Tarihi Kırkpınar Güreşleri Edirne Belediyesi’nce düzenlenmeye başlanmıştır. Bu yıl da zamanın Belediye Başkanı Tahsin ŞIPKA Kırkpınar Güreşleri’ni Belediye hizmetleri arasına almıştır.

Pehlivan:
Pehlivan sözcüğü farsçadır. Burhan-katia göre asıl anlamı yürekli cesur (Şeci) yiğit (dili) ise de, Zabit, vali, iri vücutlu ve doğru sözlü kimseye de Pehlivan denilir. Bu nedenle yerine göre çeşitli zamanlar için kullanılmıştır.
Selçuklular zamanında kahramanlık gösteren savaşçılara, üstün başarı kazanan atıcı, güreşçi, gürzcü’lere Pehlivan denildiği gibi bu sıfatın 16. yüzyıl başlarında yalnız sporcular için kullanılmış olmasıdır. Pehlivan deneyiminin bu anlamda kullanılışı Sultan II. Mahmut çağının sonuna kadar süre gelmiştir.
Türk Milleti erkeği, kadın ve çocuğuyla güreş sever, güreşçiye saygı duyar ve Pehlivanlara ayrıcalık tanır, şüphesiz ki bu sevgi ve saygı, Türk’ün ruhundaki savaşçılık kahramanlık duygulardan ve sporu bu yönüyle görmesinden kaynaklanmaktadır. Güreşçiye karşı duyduğu sevgi ve saygı da pehlivanların herkesten daha güçlü kuvvetli, vücut yapısının, adalelerinin daha gelişmiş, görünüşünün daha sağlıklı görünmesinden, davranışının yiğitçe, karakterinin doğru ve mertçe oluşu, diline eline ve beline güvenilir olmasından ileri gelmektedir.
Osmanlılar zamanında saray dışında yapılan güreş yarışmaları panayırlarda, düğünlerde kulüplerde bir hayır kurumu yararına veya meslek edinmiş organizatörlerin özel yer ve salonlarında yapılırdı, ayrıca Düğün Güreşleri, Ramazan Güreşleri, Hayır Kurumlarına yapılan Güreşler vardı.

Harita da Edirne

Daha Büyük Haritayı Görüntüle

 Edirne’nin Nüfusu: Yüzölçümü: 6.074 km² Nüfusu: 396.462 (2007) Nüfus Yoğunluğu: 65 Şehir Nüfusu: 259.809 (2007) Köy Nüfusu: 136.653 (2007) Yıllık Nüfus Artış Hızı: %-0,49 Yıllık Şehir Nüfus Artış Hızı: %9,29 Yıllık Köy Nüfus Artış Hızı: %-12,30 İl Trafik No: 22 İl Telefon Kodu: 284.
İlçeleri: Enez, Havsa, İpsala, Keşan, Lalapaşa, Meriç, Süloğlu ve Uzunköprü’ dür.
TARİHİ : Edirne’nin en eski halkı, Traklar soyundan Odrisler’in yörede, Meriç ve Tunca ırmaklarının birleştiği bugünkü Edirne’nin bulunduğu yerde bir kent kurdukları bilinmektedir. Odrisler’den sonra yöreye egemen olan Makedonyalılar Dönemi’nde kent, büyük bir olasılıkla Odris yada Odrisia adının değişmesi sonucu, Orestia/Orestas olarak anılmaya başlanmıştır. İS II. yy’ da Roma İmparatoru Hadrianus, (117-138) Orestia Kasabası’nın stratejik önemi nedeniyle buraya kent statüsü verdi ve kendi adını koydu. Böylece, Roma Dönemi’nde kent Hadrianopolis/Hadrianupolis/Adrianupolis/ Adrianapolis adlarıyla anıldı. Adrianopolis zamanla Adrianople/Adrianopel olarak değişti. Osmanlı dönemi başlarında Edrinus/Edrune/Edrinabolu/Endriye diye anıldı. 1476’da yazılan Aşıkpaşazade Tarihi’nde kentin adı Edrene olarak geçer. XVI.yy başlarında kentin Edirne olarak adlandırıldığı görülür. Edirne 1361 yılında I.Murat tarafından fethedilmiş ve İstanbul’un alınışına kadar 92 yıl boyunca Osmanlı Devleti’nin başkenti olmuştur.

COĞRAFİ ÖZELLİKLERİ: Marmara Bölgesi’nin Trakya bölümünde bulunan Edirne’nin denizden yüksekliği 41 metredir. Edirne genel olarak geniş düzlüklerle, basık tepelerin yer almış bulunduğu coğrafi konuma sahiptir. Karasal bir iklime sahiptir. Kışlar, Akdeniz iklimi etkisini gösterdiği zamanlarda ılık ve yağışlı, kara iklimi etkisini gösterdiğinde de sert ve yağışlı geçmektedir. Yazlar sıcak ve kurak, bahar dönemi yağışlıdır. İlde en sıcak aylar, Haziran, Temmuz, Ağustos en soğuk aylar ise Aralık ve Ocaktır. Yaz ayları ortalama sıcaklığı ise 23,4 Cc dir.
Tarihi Evleri : Taş duvar ve sıvayla örülmüş ahşap iskelet sistemleri ile yapılırdı. Bu evler genellikle yanındaki daha yüksek saçaklara çift eğri öğe ile bağlanan bir çatıyla örtülü, az derinde kalan locanın içine yerleştirilmiş merkezi girişi ile kusursuz bir simetriye sahipti. Balkan Yarımadası’nın hemen her tarafında en küçüğünden en gösterişlisine kadar bütün evlerde “hayat” denilen bölümler vardır. Oda kapılarının açıldığı yer olan bu bölüm, doğrudan evin bahçesine bakan yönde 1,5-2 metrelik direkler üzerine dayandırılmıştır. Hayatların sonunda bir basamak yükseklikte dört köşe bir kısım ayrılarak, tahta sedirlerle çevrilirdi. Evin harem ve selamlıklarında büyük kapıların açıldığı bahçe kısımları olan avluların uygun bir yerinde mermer bir çeşme bulunurdu. Bazı evlerde avluların ortasında küçük havuzlar, üzerine asma sardırılmış çardaklar vardı. Harem ve selamlık avlularından birbirine geçilecek küçük kapı bulunurdu..
ÖREN YERLERİ: Enez Antik Kenti: Enez ( Ainos ) tarihi dönemlerde çok önemli bir liman iken bugün kıyıdan 3.5 km içeridedir. Tarih boyunca birçok kereler restore edilmiş olan Enez Kalesi görülmeye değer. Aynı zamanda M.Ö. 6 ıncı yüzyıla dayanan bir kilise, bazı oyma mezarlar ve suları berrak bir de plajı bulunmaktadır. Dolmenler (Menhir, Taş Mezarlar): Lalapaşa ilçesinde İ.Ö.2000 sonları ile İ.Ö. 1000 başlarından kalma ‘Dolmenler’ (menhir, taş mezarlar) bulunmaktadır. Yapılan kazılarda mezar içlerinde bazı araçlar (Göz yaşı şişesi, madeni takılar) bulunmuş ve bunlar Edirne Arkeoloji ve Etnografya Müzesi’nde sergilenmektedir.
Camileri, Külliyeleri, Kiliseleri Ve Havraları: Selimiye Camii: Edirnen’nin en önemli eseri olan Mimar Sinan’ın ustalık dönemi eseri Selimiye Cami Osmanlı mimarisinin en güzel örneklerinden biridir. 1569 – 1575 yılları arasında II. Selim tarafından yaptırılmıştır. Taş işçiliği, çinileri ve kalem işleri bakımından eşsiz bir eserdir. Kentin diğer önemli cami ve kiliseleri Üç Şerefeli Cami, Muradiye Cami, II. Bayezid Cami Ve Külliyesi, Eski Cami , Yıldırım Camii, Fatih Cami (Enez Ayasofyası), Sokullu Külliyesi (Kasım Paşa Külliyesi), Sweti George Kilisesi, Yahudi Havrasıdır. Selimiye Cami (Merkez): Mimar Sinan’ın 80 yaşında yarattığı ve “Ustalık eserim” dediği anıtsal yapı Osmanlı Türk sanatının ve Dünya Mimarlık Tarihinin baş eserlerindendir. Edirne’nin ve Osmanlı İmparatorluğunun simgesi olan cami, kentin merkezinde yer almaktadır. Çok uzaklardan dört minaresi ile göze çarpan yapı, kurulduğu yerin seçimiyle, Mimar Sinan’ın aynı zamanda usta bir şehircilik uzmanı olduğunu da göstermektedir. Kesme taştan yapılan cami, 2475 m2′lik bir alanı kaplar. Mimarlık tarihinde en geniş mekana kurulmuş yapı olarak nitelenen Selimiye Camisi, yerden yüksekliği 43,28 m olan, 31,30 m çapındaki kubbesiyle ilgi çeker. Ayasofya’nın kubbesinden daha büyük olan kubbe 6 m genişliğindeki kemerlerle birbirine bağlanan sekiz büyük payeye oturur. Cami, mimari özelliklerinin erişilmezliği yanında taş, mermer, çini, ahşap, sedef gibi süsleme özellikleriyle de son derece önemlidir. Mihrap ve minberi mermer işçiliğinin baş yapıtlarındandır. Yapının çini süslemelerinin, Osmanlı ve Dünya sanatında ayrı bir yeri vardır. XVI. yy. çiniciliğinin en güzel örnekleri olan bu çiniler, ’sıraltı’ tekniğinde olup, İznik’te yapılmıştır. Selimiye camisinin 3,80 m çapında 70,89 m yüksekliğinde, üçer şerefeli dört zarif minaresi vardır. Cümle kapısının iki yanındakiler üçer yollu olup, her şerefeye ayrı merdivenlerden çıkılır. Diğer iki minare ise birer yolludur. Bir külliye olarak inşa edilen yapının, geniş dış avlusunda Darüssıbyan, Darülkur’a ve Darülhadis yapıları bulunmaktadır. Üç Şerefeli Cami (Merkez): 1443-1447 yılları arasında, II. Murat tarafından yaptırılmıştır. Cami Osmanlı sanatında, erken ve klasik dönemler üslubu arasında yer alır. Burada ilk kez uygulanan bir planla karşılaşılmaktadır. 24 m çapındaki büyük merkezi kubbe, ikisi paye, dördü duvar payesi olmak üzere altı dayanağa oturur. Yanlarda daha küçük ikişer kubbe ile örtülü kare bölümler vardır. Yapı, bir yenilik olarak enine dikdörtgen planlıdır. Bu planı Mimar Sinan, İstanbul camilerinde daha gelişmiş biçimi ile uygulamıştır. Ayrıca Osmanlı mimarisinde revaklı avlu ilk kez bu camide kullanılmıştır. Avlunun dört köşesine minareler yerleştirilmiştir. Üç şerefeli cami, bu özellikleriyle sonraki camilere öncü olan anıtsal bir yapıdır. Camiye adını veren üç şerefeli abidevi minare, 67,62 m yüksekliğindedir. Her şerefeye ayrı yollardan çıkılmaktadır. Caminin süslemeleri de ilginçtir. Revak kubbelerindeki özgün kalem işleri, Osmanlı camilerindeki en eski örneklerdendir. Muradiye Cami (Merkez): Muradiye mahallesinde, Sarayiçi’ne egemen bir tepeye II. Murat tarafından yaptırılmıştır. Yazıtında tarih yoktur. Yan mekanlı (zaviyeli) camilerin en güzel örneğidir. Cami, dış görünüşünün yalınlığına karşın,iç süslemesi yönünden XV. yüzyıl Osmanlı sanatının dikkat çeken yapıtlarındandır. Mihrap ve duvarları kaplayan çiniler, Türk çini sanatının en güzel örneklerindendir. II. Bayezit Cami ve Külliyesi (Merkez): Tunca Nehri kıyısında, şehir merkezine 2 km uzaklıkta bulunan külliye, Edirne’nin en önemli yapıtlarındandır. Cami, tıp medresesi, imaret, darüşşifa, hamam, mutfak, erzak depoları ve diğer bölümleriyle geniş bir alana yayılmıştır. II. Bayezıt’ın 1484-1488′de yaptırdığı külliyenin mimarı Hayreddin’dir. Çok etkileyici bir görünümü olan külliye, küçüklü büyüklü yüze yakın kubbeyle örtülüdür. Yapıların en ilginci 20,55 m çaplı, tek kubbeli, iki minareli anıtsal camidir. Ana kubbeli mekanın yanlarında dokuzar kubbeli Tabhane (kitap basım yeri) bölümleri vardır. Bu bölümler doğrudan dışarı açılmaktadır. Mermer mihrap ve minber yalın görünüşlüdür. Somaki mermerden, son derece zarif hünkar mahfili, Edirne’deki ilk örnektir. Eski Cami (Merkez): Edirne’de Osmanlılardan günümüze ulaşmış en eski anıtsal yapıdır. 1403’de Emir Süleyman tarafından yapımına başlanmış, Çelebi Sultan Mehmet zamanında 1414′te bitirilmiştir. Mimarı, Konyalı Hacı Alaaddin, kalfası Ömer ibn İbrahim’dir. Yıldırım Camii (Merkez): Edirne’nin XIV. yüzyıldan kalma en eski camisi olup, şehir merkezine 3 km uzaklıktadır. Gerek planı, gerekse sütun başlıkları, yapının haç planlı bir Bizans kilisesi olduğunu göstermektedir. Yıldırım Bayezıt adına camiye dönüştürülürken (1400) temel dışında yeniden yapılmıştır. Ancak kıble yapının eksenine uymadığından, mihrap, haç kollarından birinin köşesine konmuş, eğimli bir görünüş almıştır. Günümüzdeki görünümüyle dört kemerli, kubbeli ve tek minareli camidir. Fatih Cami (Enez Ayasofyası-Enez): Bizans döneminden kalan yapı, oldukça büyüktür. Köşe duvarlı, haç planlı kiliseler grubundandır. Yapı, Osmanlı döneminde güneydeki kola mihrap ve minber yerleştirilerek camiye dönüştürülmüştür. Uzunlamasına gelişmiş haç planı ile Orta Bizans, dış yüzdeki tuğla süslemeleriyle de geç Bizans dönemi özellikleri göstermesi bakımından ilginçtir. Cami günümüzde yıkık durumdadır. Sokullu Külliyesi (Kasım Paşa Külliyesi-Havsa): Havsa ilçesinde, Edirne yolundadır. 1576-1577′de Sokullu Mehmet Paşanın oğlu Kasım Paşa adına Mimar Sinan’a yaptırılmıştır. Külliye; iki kervansaray, cami, medrese, imaret, çifte hamam, tekke, köprü ve arastadan oluşuyordu. Günümüzde yalnızca cami, hamam, cami avlusuna dayalı ve ne olduğu anlaşılamayan ocaklı-nişli bir duvar, arastanın ortasında cami ile kervansarayı bağlayan dua kubbesi ve külliyeye daha sonra eklenmiş çeşme görülmektedir. Sweti George Kilisesi (Merkez): Edirne’nin Kıyık semtinde 1880 yılında inşa edilmiştir. 1889′da dekore edilen kilisedeki yazılar Slav Bulgarcası ile yazılmıştır. Daha önce aynı yerde bulunan kiliseden kalma bazı tablolar vardır. Yapı bakımlı durumdadır. Yahudi Havrası (Merkez): Edirne’nin Kaleiçi mevkiinde olup, 1902-1903 yıllarında inşa edilmiştir. Bugün yıkık durumdadır..
Köprüleri: Edirne’deki önemli yapı türlerinden biri de köprülerdir. Edirne’nin içinde bulunan ve Sinan devrinin Edirne dışında inşa ettiği köprülerin güzelliğine başka kentlerde erişilememiştir. Bu kentteki köprülerin en eskisi Bizans İmparatoru Michael Palaiologos (1261-1282) dönemindendir. Köprü sonradan Gazi Mihal Bey tarafından yeniletildiğinden onun adı ile anılır (1420). 1640′da Kemankeş Kara Mustafa Paşa bu yirmiyedi gözlü köprüye sivri kemerli Tarih Köşkü’nü ekletmiştir. 1451′de yapılan Şahabettin Paşa (Saraçhane) Köprüsü on iki ke- merli ve on bir ayaklıdır. 1452′de Fatih döneminde yaptırılan Fatih Köprüsü, 1488′de Mimar Hayrettin’in yapıtı olan Bayezid Köprüsü, 1560′da Mimar Sinan’ın eserleri arasında yer alan Saray (Kanuni) Köprüsü, 1608-1615 yılları arasında Sedefkar Mehmed Ağa’nın yaptığı Ekmekçizade Ahmed Paşa Köprüsü, 1842-1847 yılları arasında Meriç’le Arda’nın birleştiği yerde tamamlanan Meriç Köprüsü (Yeni Köpıü) Edirne’nin en önemli köprüleridir.