Birkaç resim

[View with PicLens]

Haritada nerde

View Larger Map

Şehriban Kanyonu’nda suyun iki yakasını oluşturan yamaçlar, dansa kalkmış, kafaları ve ayakları birbirine yakın, hatta bazı alanlarda göğüsleri de birbirine değen insanlar gibidir. Koridor, beş kilometre boyunca yüksekliği bin metre civarındaki duvarların arasından akar

‘Gelin Kaybeden Düz’ün alt zeminini oluşturan Mundarlar Kayası kısığının önünde bir çöküntü alanı vardır. Su burada insan gücünün karşı koyamayacağı bir anaforla on metre kadar batarak derenin önünü tıkayan kaya bloğunun altından geçer. İşte, o noktayı aşarken yaşadıklarımız

ehriban Çayı, Küre Dağları’nın ortasında ikinci büyük yırtığı açan akarsulardan biridir. Kuş uçuşu yetmiş kilometrelik bir çığırı olan çayın, Karadeniz’in bol yağmurlu iklimi sayesinde yaz aylarında bile debisi oldukça yüksektir. Çay, doğuda Dikmen Tepesi’nden (1471 m.) kaynağını aldıktan sonra uzun bir süre batıya akar. Onu, paralel akan Devrekani Çayı’ndan, aralarındaki Menteşe Tepesi (1345 mt) ve Zımlı Tepesi ayırır. Ancak çay, Şenpazarı geçtikten on kilometre sonra kuzeye keskin bir dönüş yapar ve bu noktada Devrekanı Çayı’na (Kocaçay) sekiz kilometre kadar yaklaşır. Eğer bir ders kitabı yazsaydım, her halde Şehriban Çayı’nı böyle tarif ederdim. Ders kitabı yazmasam da çayın coğrafi konumu yukarıdaki gibidir.

Sanırım, konuya buradan girenler için bir hatırlatma yapmakta yarar var. Sözü geçen iki dere de Batı Karadeniz karstı’nın oluşturduğu Küre Dağları’nda milyonlarca yılda faylanmalar sonucu oluşan kırıkları oyarak büyük koridorlara dönüştüren iki önemli sudur. Köylüler karst üstündeki dikine deliklere nasıl ki ‘yerin kulağı’ diyorsa, biz de bu oluşumlara dağdaki koridorlar diyoruz. Peki niye koridor; çünkü normal akarsu havzalarında vadiler ‘V’ biçimindeyken buradaki vadi oluşumu ‘U’ biçimindedir. Suyun iki yakası birbirini dansa kaldırmış insanlar gibi birbirine karşı hafif yan dönseler de kafaları da ayakları kadar birbirine yakındır. Hatta bazı alanlarda göğüsleri de birbirine değiyor olabilir.

İşte kanyon, bu iki yamacın birbiri ile dans ettiği yer de ayaklar arasındaki boşluğun adıdır. Şehriban Kanyonu, Dağlı Köyü’nün Kısık Mahallesi’nin hemen dibinden koridora girer. Sağ tarafı Küplüşen Doruğu (1.048 m.), sol tarafı Saboğlu Kayası’dır (1024 m.). Koridor yaklaşık beş kilometre boyunca yüksekliği bin metre civarındaki duvarların arasından akar.

İnsanı ürperten anafor

Daha önceki geçişlerimden bu koridoru oldukça iyi tanıyorum. Tek bir noktada sorun yaşama ihtimalimiz var: ‘Gelin Kaybeden Düz’ün alt zeminini oluşturan Mundarlar Kayası kısığında. Bu kısığın önünde bir çöküntü alanı var, büyük taşkınlar olduğunda sellerle gelen çer-çöp, burada suyun önünü kapatan dev kaya blokunun altındaki su geçidinin önünü tıkayarak doğal bir baraj oluşturuyor. Su burada insan gücünün karşı koyamayacağı bir anaforla on metre kadar batarak derenin önünü tıkayan kaya blokunun altından geçiyor. Bunun dışında kanyonda herhangi bir teknik iniş gerektiren yer yok. Kanyonun girişi ile çıkışı arasındaki yükseklik farkı yedi metre kadar. Bunun anlamı, kanyon içinde su genellikle düz akıyor. Yine de heyecanlıyım. Çünkü yanımdakilerden kızım Sevcan’ın ilk kanyon geçme deneyimi olacak. Hasan kanyona girmeyecek. Araçla bizi Saboğlu Mahallesi’nin altında kanyonun girişine bıraktıktan sonra Yazıköy’deki çıkışa gidip orada bekleyecek. Oyalanmaları ve film çekmek için beklemeleri de hesaba katarsak dört saat sonra Yazıköy’de olacağımızı düşünüyorum.

Karşı konulmaz çekicilik

Güneşin suda hüzmelendiği güzel bir günde suyun başındayız. Çayın bulanıklığının geçip berraklaşmış olması, suya girme isteğimizi kamçılıyor. Üzerimizde bizi suyun soğuğundan koruyacak Neopran elbiseler, kameralarımızı içine koyduğumuz özel su geçirmez torbalar ve çok az teknik malzeme ile yolculuğumuz başladı. Sevcan benim yedeğimde, Zeynep’le Ömer beraber yüzüyoruz. Küçük akıntıların arasında kısa süreli heyecanlarla Mundarlar Kısığı’na geldik. Görüntü gerçekten kışkırtıcı. Dar, sararmış duvarların her yerinden aradaki yeşil gölün üzerine sular dökülüyor. Görüntü ekipte ürküntü yerine heyecan ve hayret yaratıyor. Önden Ömer’le Zeynep, ardından Sevcan’la ben, önümüzde beyaz köpükler saçan kısığın girişindeki hareketli suyu geride bıraktık. Bu kısığın sonunun çöküntü alanı olduğunu biliyorum. Biraz sonra dev kaya bloku önümüzü kesti. Ekiptekiler bana bakıyor. Ben biraz heyecan yaratmak için ‘Su buradan batıyor. Biz duvardan ormana çıkacağız’ diyorum. Ekiptekiler bir üzerimize doğru eğilmiş metrelerce yükseklikteki duvara bir de bana bakıyorlar. Ömer’e, elimle kayanın altına dalması için yalnız onun anlayacağı bir işaret gönderdim. Ömer ilerledi. Kaya blokuna elini dayadı ve suya dalıp gözden kayboldu. Arkasından Zeynep aynı hareketi yaptı. Şimdi su geçirmez çantaları bu kayanın altından geçirmek var. Ben kısa bir ipi çantalara bağladım. Sevcan’a ‘Hadi kızım dal, iki metre ötede gölün öbür yarısı var’ dedim. Sevcan da dalıp gözden kayboldu. Bu kayayı ilk kez geçişimi hatırladım. Arkasını göremediğimiz için ne çok tedbir almıştık. Burada bir saatten fazla oyalanmıştık. Ben de diğer tarafa geçtikten sonra ipin ucuna bağlı çantaları hep beraber yanımıza çektik. Planladığımız süre içinde Kumköy’de idik. Köye geldiğimizde bahçelerde çalışan köylüler bizi önce baraj etüdü yapan mühendisler sandılar. Ancak, Sevcan herkesin hayalini yıkıyordu. Köydekilerden hiç biri onun bu kanyondan geçmiş olabileceğine inanmak istemiyorlardı. Oysa doğa ile baş başa geçen yıllar bana bir şeyi iyi öğretmişti: Korku, hayallerimizle aramızdaki en büyük engel olabilir. Bilgi, sabır, malzeme ve merakla korkuyu ve korkabileceğimiz sonuçları hayatımızdan uzak tutabiliriz.

Konya Mevlana Kültür Merkezi’nde her cumartesi gerçekleştirilen ücretsiz sema programlarına vatandaşlar yoğun ilgi gösteriyor. Sema programlarını izlemek için her cumartesi yurt içi ve yurt dışından şehre çok sayıda ziyaretçi geliyor.

Konya Büyükşehir Belediyesi ile Kültür ve Turizm Bakanlığı Güzel Sanatlar Genel Müdürlüğü Konya Türk Tasavvuf Müziği Topluluğu’nun ortak organizasyonu olan ücretsiz sema programları ilgiyle izleniyor. Sema gösterileri 2006 yılından bu yana her hafta Cumartesi akşamı saat 20.00′de yapılıyor. Hz. Mevlana’nın Vuslat Yıldönümü etkinlikleri ile birlikte 2006 yılında 110 bin 856 kişinin izlediği sema gösterilerini bir sonraki yıl 170 bin 955 kişi takip etti. Sema gösterilerini 2008 yılında ise yaklaşık 100 bin kişinin izlediği öğrenildi. Gösterilere Konyalıların dışında yerli ve yabancı turistler ilgi gösteriyor. Bazı tur firmalarının, gezi programlarını sema gösterileri nedeniyle cumartesi gününe denk gelecek şekilde ayarlama yaptığı belirtildi.

Mevlana Kültür Merkezi’nde her Cumartesi gerçekleştirilen ücretsiz sema programlarının yoğun ilgi gördüğünü ifade eden Konya Büyükşehir Belediye Başkanı Tahir Akyürek, ilginin bu yıl da devam edeceğini bildirdi. Mevlana Kültür Merkezi’ndeki sema programlarının aslına uygun olarak icra edildiğine değinen Akyürek, “Ücretsiz sema programlarını izlemek için her cumartesi yurt içi ve yurt dışından şehre ziyaretçi akını oluyor. Bu, şehir adına güzel bir gelişme. Her Cumartesi düzenlenen ücretsiz sema gösterilerini tur operatörleri de programlarına dahil ediyor. Konya esnafı ve otel işletmecileri de programlardan son derece memnun. Hazreti Mevlana’nın hoşgörü mesajını insanlara iletmeye devam edeceğiz.” diye konuştu.

Ailesiyle birlikte sema gösterisini izlemek için gelen Ahmet Çakmak, gösteriden oldukça memnun olduğunu ifade etti. Normalde ailesiyle birlikte böyle bir etkinliğe katılmak için bütçesinin yetmediğini söyleyen Çakmak, ücretsiz olduğu için çocuklarıyla birlikte geldiğini belirterek, farklı bir hafta sonu etkinliği olduğunu aktardı. (CİHAN)

Milli Park’ın farklı noktalarında çadırlarda kalan tatilciler ise gün boyunca doğa ile baş başa kalma şansını yakalıyor. Zengin bitki ve canlı örtüsüyle adeta bir doğa cenneti olan Yedigöller’e giden yoldaki ağaçlar ise yeşilden sararan yapraklarıyla, ziyaretçileri karşılıyor.

ENVANTER ÇALIŞMASI YAPILDI
Bu arada, Yedigöller’in bulunduğu 50 hektar alandaki 63 noktada 25 görevliyle bölgede yaşayan hayvanların envanteri çıkarıldı. Envanter çalışması sonucu bölgede 484 geyik, 804 karaca, 76 ayı ve bin 741 domuz yaşadığının tespit edilirken kesin sayının ise kasım ayında belirleneceği ifade edildi.

Yedigöller’de kurt, tilki ve sincap ile farklı türde kuşların da barındığı bildirildi.

35 BİN ALABALIK YAVRUSU BIRAKILDI
Doğal güzellikleri ile ünlü Yedigöller Tabiat Parkı içerisinde bulunan Büyük Göl, Nazlı ve Derin göllere bu yıl içerisinde Bolu çevre ve Orman Müdürlüğü tarafından 35 bin adet yavru alabalık bırakıldı. Balıkların bırakılmasıyla birlikte Yedigöller’de sportif olta balıkçılığı avı yasaklandı.

KAŞ – Her yıl yurt içi ve yurt dışından binlerce turistin ziyaret ettiği Kaş, son yıllarda dalış tutkunlarını da ağırlamaya başladı.
Haberin devamı

İlçedeki dalış okulu sayısının 13’e ulaştığı, her yıl ortalama 15 bin kişinin bölgedeki 35 noktada dalış yaptığı bildirildi.

Dalış tutkunlarının en çok ziyaret ettiği yerlerden birisinin de 360 Derece Tarih Araştırmaları Çalışma Grubu üyeleri ile tekne ustası Hayrullah Kes tarafından 40 günde yapılan ve törenle batırılan Uluburun 3 gemisi olduğu belirtildi.

Kaş’ta su altı rehberliği yapan dalış öğretmeni Yusuf Ziya İşlekol, Kaş’ın dünyanın önemli dalış merkezlerinden olduğunu söyledi.

Kaş’ta 13 okulun hizmet verdiğini ifade eden İşlekol, dalış turizminin okulların bu konudaki bireysel çabasıyla bu noktaya geldiğini belirtti.

İşlekol, Kaş’ın, devletin yapacağı tanıtımla dünyanın en önemli dalış merkezi olabileceğine dikkati çekti.

Bölgede dalış yapan Ceyhan Gökçek Aksoy, 6-7 yıldır dalış için Kaş’a geldiğini söyledi. Yılda 80-100 dalış yaptığını belirten Aksoy, “Burada suyun içinde ve dışında huzur var” dedi.

Mine Ulema ise dalış yapmak için İzmir’den geldiğini söyledi. Ulema, “Suyun altında pek çok balık gördüm. Muhteşemdi” diye konuştu.

Sırp Danielle Aschen, Türkiye’ye ikinci kez, Kaş’a ilk kez geldiğini bildirdi. Dünyanın pek çok yerinde daldığını belirten Aschen, Kaş’ta suyun çok temiz olduğunu kaydetti. Aschen, “Denizin altında çok sayıda ve türde balık gördüm. Denizin altı çok büyüleyiciydi” dedi.

Hatıralarınızı üye olarak paylaşabilir, haber ve gezi rehberi sayfalarımıza yorum yazabilirsiniz.
Sizde paylaşın güzellikleri tekrar yaşayın.

Gezi Hatıralarınızı yada paylaşmak istediğiniz bilgileri üye olduktan sonra üye girişi yaparak. Yaz menüsünden kolayca yapabilirsiniz. Yazılarınız yazarlarımız tarafından kontrol edildikten sonra yayınlanacaktır.

Doubilet, neredeyse 60 Geographic makalesinden sonra bile hala seçim yapmakta zorlanıyor. “İnsanlar bu soruyu farklı nedenlerle soruyor” diyor. “Romantik bir balayında dalış yapacağınız bir yer arıyorsanız, Bora Bora’ya gidin.”

David Doubilet’e göre dünyanın en iyi dalış noktaları:
1. Milne Körfezi’ndeki Resifler
Papua Yeni Gine. Büyük Okyanus’un batı bölümünde dünyanın en zengin mercan resifi sistemlerini besleyen, suyu sıcak bir alan var. Bu körfez, Batı Pasifik’in bozulmamış bir köşesi. Endonezya da aynı kuşakta ama Papua Yeni Gine’de Endonezya’daki aşırı nüfus yok.

2. Tasmanya
Burada, tuhaf deniz ejderlerinden Tasman Denizi’ne doğru sokulan sık ormanlara kadar herşey çok farklı. Adanın doğu kıyısında toplanan plankton açısından zengin soğuk sular, derin deniz canlılarını sığlıklara çekiyor

3. Hopkins Adası G.Avustralya
Deniz aslanları çılgın bir torpil gibidir, ama buradaki Avustralya denizaslanları köpek yavrularından hemen hemen farksız: Akıllı, eğlenceli, yaratıcı -şimdiye kadar birlikte daldığım en harika canlılar.

4. Güney Afrika kıyıları
Büyük beyaz köpekbalıklarıyla dolu ama bundan fazlası da var. Sardalyeler göç ederken fok, yunus ve pek çok yırtıcıyı bu kıyılara çeker.

5. Kızıl Deniz’in kuzeyi
Artık “keşfedildi” ama benim için özel bir yeri var: National Geographic için ilk fotoğraflarımı burada çektim (Kasım 1972).

6. Bali, Endonezya
Kuzeydoğu su açıklarındaki koyu renkli volkanik kum, rengarenk canlılar için kusursuzbir fon oluşturuyor (solda).

7. North Sound Koyu, Grand Cayman
Berrak sular ve vatozlar bana her zaman büyük bir huzur verir. Kuşkusuz her gün yüzlerce dalgıç geliyor, ama turist tekneleri burada fazla kalmıyor. Günü burada geçirin ve ışığın değişimini izleyin.

National Geographic Türkiye

Titicaca gölünün kıyısında yaşayan Bolivyalı bir kızılderili kabilesi tarafından imal edilen 12 metre uzunluğunda ve 4 metre enindeki “Abora 3”te yardım motoru dahi bulunmuyor. İki gövdesi bulunan tekne, 11 metre uzunluğunda bir yelken direği ve 60 metrekarelik bir yelkene sahip.

Teknenin ikiye bölünme veya batma tehlikesi bulunmadığını, çok güvenli bir tekne olduğunu söyleyen ekip başkanı Georlitz, en büyük endişelerinin, kendilerini radarda göremeyecek olan dev yük gemileri olduğunu belirtiyor.

Norveçli kaşif Thor Heyerdahl, yine sazdan yapılmış “Ra 2” adlı tekneyle doğudan batıya seyahatin mümkün olduğunu göstermiş, Atlantik’i aşmayı başardığı bu yolculuk sırasında ekvatorun uygun rüzgarları ile güçlü akıntılarından yararlanmıştı.

“Abora 3” ekibi ise bu yolculuk sırasında Azor adaları, ardından da Cadiz’e ulaşabilmek için kendilerine karşı gelen Atlantik’in güçlü rüzgarlarıyla mücadele etmek zorunda kalacak.

Florya Çiroz Plajı:
300 metre uzunluğundaki plajda, 2 cankurtaran kulesi, 12 cankurtaran personeli, 1 kurtarma botu, 1 ambulans, 2 büfe, 80 soyunma kabini, 228 adet emanet dolabı, 20 adet tuvalet kabini, 12 duş, 2 adet voleybol sahası, 1 adet mini futbol sahası, 19 adet yuvarlak oturma grubu, 660 metre deniz bariyeri yer alıyor. Çevre aydınlatmasının bulunduğu plajda müzik yayını da yapılıyor.

Florya Menekşe Plajı:
600 metre uzunluğundaki plajda, 3 cankurtaran kulesi, 10 cankurtaran personeli, 1 kurtarma botu, 1 ambulans, 1 büfe, her birinde 6 adet tuvalet ve 4 adet soyunma kabini olan 2 plaj konteyneri bulunuyor. Menekşe sahil düzenlemesi kapsamında, 38 bin 77 metre kare kumsal, 6 bin 107 metre yürüyüş yolu, 4 bin 773 metre gezinti yolu, 3 bin 758 metre bisiklet yolu, 1250 metre koşu parkuru, 1758 metre kare çocuk oyun alanı, 111 bin 952 metre kare yeşil alan, 620 metre deniz bariyeri, 208 araçlık açık otopark, sosyal tesis, idari bina, voleybol, tenis ve basketbol sahaları yapılacak.